Blog

Meeting Point

24 april 2015,   By ,   0 Comments

Door Fronnie Biesma –

“De ontmoeting gaf me een klote en een goed gevoel. Aangezien ik vanuit mijn innerlijke drive en karakter altijd enorm gefocust ben op oplossingen, voelde ik me heel erg machteloos en dat gevoel heeft me niet snel weer losgelaten. Ik wist niet goed wat ik Reza moest vragen en had geen echte duidelijke coachingsvraag. Reza heeft me echter met mijn vraag heel goed geholpen, door een gedegen en gestructureerde aanpak van het probleem en logisch redeneren. Ik was onder de indruk. Maar het meest was ik onder de indruk van de manier hoe hij lijkt om te gaan met zijn situatie en de spiegel die hij je daarmee voorhoudt.”

Meeting Point is een project van de Stichting de Vrolijkheid. Alweer jaren geleden stelde één van onze kunstenaars aan een bureau voor training, coaching, interimmanagement een vraag: “Willen jullie een keer gecoacht worden door jongeren uit een asielzoekerscentrum…” Ze zeiden ja. Tien jongeren uit asielzoekerscentra werden op maat gematcht aan tien mensen en belangrijke vragen van die coaches en trainers. Dat lijkt makkelijk maar is het niet. Want je gaat natuurlijk als volwassen coach of manager een mooie vraag verzinnen voor een jongere uit een asielzoekerscentrum. Waar hij of zij iets aan heeft. We stuurden die mooie vragen terug en gaven feedback. Dit is zonde van je tijd en je geld. Het lijkt ons belangrijk dat je dat dan ook benut. Dus stel graag een vraag die echt belangrijk voor je is, waar je echt mee worstelt. Die mailden we dan naar de jongeren en nog twee keer heen en weer tot de vraag voor iedereen helder was. Die mails bewaarden we… want nu was Meeting Point al lang begonnen natuurlijk. En zo bewaarden we ook de correspondentie en telefoonverslagen die vooraf gingen. We gaven de medewerkers de e-mails en telefoonnummers van de jongeren om een afspraak te maken. En daar lieten wij het los. De jongeren konden eigenlijk altijd. De medewerkers zochten in agenda’s, verbonden door met secretaresses. Ja, Meeting Point was echt al lang begonnen. Lang voordat de man in pak een beetje onwennig bij de ingang van het asielzoekerscentrum wachtte op Reza.

Na een paar weken was er een afsluitende bijeenkomst met iedereen coaches en deelnemers, om ervaringen uit te wisselen, dat werd een onvergetelijke bijzondere avond. Er was iets gebeurd. Zo’n moment dat je niet vergeet, één van die turning point momenten in het leven. Daarna volgden onze eerste klanten: topambtenaren van ministeries. En daarna volgden er velen. De Baak zet bijvoorbeeld Meeting Point vast in, in trajecten rond leiderschap.

Tijdens Meeting Point stellen volwassen Nederlanders die het meestal goed voor elkaar hebben een voor hen belangrijke vraag waar ze tegen aan lopen in hun werk aan een jonge vluchteling. Voor de Vrolijkheid een logisch project. We draaien de dingen heel vaak gewoon om en dan gebeuren er niet zelden bijzondere dingen. We stellen de vraag. Op het moment dat Meeting Point werd gelanceerd werden ‘maatjesprojecten’ hip. Werknemers coachen in die projecten jongeren uit zoals dat heet achterstandssituaties. Spontaan bedacht één van onze kunstenaars, en waarom coachen die jongeren eigenlijk niet die mensen die het goed voor elkaar lijken te hebben? Want jongeren in azc’s zijn ondernemend, dat moet wel, anders waren ze hier niet. Ze hebben alles achter moeten laten, leven in onzekerheid of ze hier mogen blijven of terug moeten, moeten met diversiteit leren omgaan in een omgeving waar gewoond en geleefd wordt met mensen uit de hele wereld. En hoe wrang dat misschien ook klinkt. Ze hebben geen enkele zekerheid. er is niets, behalve de zekerheid dat je bestaat, en dat dat waarde heeft. Ik vroeg laatst aan Yannick, één van de jongeren coaches: “Yannick wat heeft vluchten je gebracht?”. Zijn eerste antwoord was: “Dat ik leef en niet dood ben.” “En nog meer?” … “Dat ik sterk en onafhankelijk word.”

Ik leerde ooit een jonge gevluchte vrouw in een asielzoekerscentrum kennen. We zagen elkaar niet vaak. Maar het was altijd indringend en bijzonder. Een zielgenoot. Haar man was verdwenen, en waarschijnlijk gevangen of vermoord. Ze wist het niet. Ze werd gebeld, gevolgd, benaderd en moest uiteindelijk met haar kinderen vluchten. Ik vroeg haar ooit… hoe ze leefde met de onzekerheid, pijn, verlies. Zij was de eerste mens die me vertelde dat en hoe juist diepe wonden, gevuld kunnen worden met schoonheid en liefde. Die wonden zijn daarvoor eigenlijk gewoon nodig. Anders ben je te intact. Ik geloof dat dat posttraumatische groei is. Later volgen veel meer vluchtelingen die me steeds opnieuw kunnen vertellen… dat een vlucht ook een kans is om jezelf opnieuw uit te vinden. What doesn’t kill you makes you grow.

Je zou kunnen zeggen dat Meeting Point over het overwinnen van obstakels en het overleven van crisis gaat. Als vanzelf zonder het te benoemen. Het gesprek gaat echt over de voor jou belangrijke vragen. Maar tijdens Meeting Point kijk je tegelijkertijd in een spiegel van je eigen leven. Je ziet je angst, je hypotheek, je verlangen naar zekerheid. Je kijkt in de ogen van iemand die dat allemaal niet heeft. Het verwart. Het breekt in alle gevallen voorgoed je beeld over vluchtelingen. Voor mij gaat Meeting Point over meer dan over het overleven van crisis, durven te ondernemen, omgaan met onzekerheid, diversiteit. Voor mij gaat Meeting Point over posttraumatische groei.

Ik ben Nicholas Taleb dankbaar voor het begrip posttraumatische groei en me laten zien dat het iets over ons en onze tijd zegt dat het begrip posttraumatische stress meer en meer wordt gehoord, gelezen, gebruikt en nog veel meer dat post traumatische groei niet voorkomt in ons taalgebruik. Het bestaat niet. Net als onverwachte schokken niet kunnen bestaan. Taleb introduceerde het begrip antifragiel en een filosofie over antifragliteit. Dat gaat verder dan veerkracht of robuust zijn. Die begrippen verwijzen naar overleven van onverwachte schokken. Noem het crisis. Antifragiel zijn dingen en mensen die beter worden van onverwachte gebeurtenissen.

Mij lijkt dat de vraag waar we allemaal voor staan, in de wereld, Europa, de economie, onze bedrijven en organisaties, ons eigen leven is of we als antwoord op deze crisis of nieuwe crisissen blijvend proberen onverwachte schokken te voorkomen met goed doordachte scenario’s, megadata, crisisdraaiboeken, verzekeringen, etc. of gaan we accepteren dat de onverwachte schokken er altijd zullen zijn en antifragiel worden? Wie heeft er nu echt de leiding de angst om te verliezen of het verlangen naar liefde, waarheid, vrijheid?

En is die laatste vraag niet de vraag die in al onze levens en ook ons werkleven onder alle andere vragen ligt. Of om het anders te formuleren, is het niet de laatste vraag die we tegen komen na dat we alle cursussen, opleidingen, trainingen, coachingstrajecten hebben gevolgd…of de enige vraag die steeds blijft en in nieuwe formuleringen terugkomt? Draagt executive coaching van executive leiders niet ook bij aan de illusie dat we via ons ego bijna goddelijk wijs en goed kunnen worden. Dat niets ons nog kan verrassen. We lijken soms op koppige ezels die blijven besluiten het leven te beheersen, obstakels steeds beter te overwinnen, steeds meer te weten en te reflecteren, en steeds beter en robuuster te worden.

En toen viel er een steentje op je weg en viel je om? Of toen trof een muziekstuk je en kwam je in beweging? Het is een oude wijsheid als een koe. Wat je moeder je niet leert, moet het leven je leren. Ook te lezen als… wat een executive coach je niet leert, moet een asielzoeker je maar leren.

Tenslotte. Dat de angst en de wil om te beschermen in de leiding van onze levens heeft ook pijnlijke bijeffecten. We bouwen robuuste muren die anderen uitsluiten. Voor mij zijn de ontheemden en vluchtelingen en dissidenten in deze tijd dan ook de ‘parkieten in de mijn van onze samenleving’. Je kunt de waarde van grote en kleine samenlevingen en mensen afmeten aan hoe ze om gaan met het onverwachte, dat wat net niet matcht, met dissidenten, dat wat afwijkt, ongemakkelijk is en pijn doet, schuurt.

Voor mij gaat Meeting Point en de ontmoeting met jongeren in asielzoekerscentra vooral ook daarover. Dat het schuurt en ongemakkelijk is. Daar is de opening.


Berichten