Onderweg – de expositie

Foto’s, tekeningen, schilderijen, brieven en verhalen uit de katernen van de serie OndertussenOnderweg.

2015. Een jaar waarin onderweg een andere betekenis kreeg door de iconische beelden van de duizenden mensen op de vlucht. In dat jaar gingen kunstenaars en schrijvers op reis om te ontmoeten en nog niet gehoorde verhalen van vluchtelingen te vangen in tekst en beeld.

Senad Alic schilderde, Olga Grigorjeva tekende en schreef, Negin Zendegani fotografeerde en Fleur Bakker reisde naar de randen van Europa en tekende.

Podium Mozaiek
8 februari – 20 maaart
maandag t/m vrijdag vanaf 11 uur
zaterdag en zondag vanaf 10 uur

Rare Vogels

Door Senad Alic

“Pas na een aantal maanden lukt het me om telefonisch contact te maken met mijn jongste broer. Op zijn tocht was hij ergens in Duitsland gestrand en ik in Nederland. Broer: ´ik heb een besluit genomen: ik ga naar Nieuw-Zeeland´. Ik:´Nieuw Zeeland. Waarom zo ver?´. Broer: ´Ver? Ver van wat?”

Senad Alic maakte een prentenboek voor kinderen en volwassenen. Vijftien werken vormen het residu van vijftien jaar reizen langs asielzoekerscentra in Nederland en vijftien jaar ontmoetingen met kinderen en volwassenen in die azc´s. Senad ziet de combinatie van autonoom werk en kunst maken met anderen als twee sporen van een trein: die kunnen parallel lopen en elkaar inspireren en aanvullen. Senad is sinds de opriching verbonden aan de Vrolijkheid. Daarnaast is hij artistiek leider van De Werkelijkheid en ook curator van Podium Mozaiek.

 

SHINE

SHINE is gemaakt door Arie en Mouhannad. Arie is student aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en Mouhannad woont in het asielzoekerscentrum in Utrecht.
Ze deden mee aan het samenwerkingsproject van de HKU en de Vrolijkheid. ´Bekendelingen´ waar studenten HKU vanuit verschillende disciplines en jongeren uit het azc samen kunst maken en dat presenteren. Zo eenvoudig kan het zijn. De levenslust en inspiratie spat er af.

Ademen met beide longen
David Grossman is in Nederland. De schrijver die onophoudelijk blijft schrijven over individuen die vechten om mens te blijven in extreme situaties. In zijn laatste boek ‘komt een paard de kroeg binnen’ met oorverdovende humor. En altijd zoals hij het verwoordt ‘met die ene kleine vrijheid die voorbehouden is aan de mens: de vrijheid om zijn tragedie te beschrijven in zijn eigen woorden’. De ruimte die daar ontstaat. Die. Opnieuw en opnieuw en opnieuw.

De 5 mei-lezing van Grossman is hier te downloaden.

 

Altaar voor de bootvluchtelingen

Nosrat Mansouri maakt de laatste jaren onverstoorbaar en met veel liefde van afvalmateriaal altaren.

Voor dat en wie vergeten dreigt te worden. Wat in het geweld van deze tijd vermorzeld wordt of niet gezien. Een kunstwerk waarin dierbare voorwerpen of verhalen die achtergelaten zijn, opgenomen zijn. Deze is voor de bootvluchtelingen. De mensen die aan de grenzen van Europa verdrinken. Lampedusa. De boten zijn gemaakt van oud blik. Het altaar van de bootvluchteling is een monument van de onschuld. Het is goedkoop. zoals het leven van een bootvluchteling is. Blik is iets dagelijks, gewoons, zoals het nieuws over de bootvluchteling is geworden. Het altaar van de bootvluchteling moet ergens aan het water komen. Met de wind zullen de bootjes van blik onrustig geluid blijven maken.